Żyli z uprawy roli i połowu ryb. Zamieszkująca ziemię Północnego-Wschodu ludność żyła głownie z uprawy ziemi i połowu ryb. Ludność ta zajmowała tereny od rzeki Świętego Wawrzyńca do granic współczesnej Północnej Karoliny i na zachodzi tereny aż po Missisipi. Korzystając z przychylności natury uprawiała kukurydzę, groch i dynię. Lasy pełne były zwierzyny zapewniającej mięso, a rzeki ryb. Północne tereny pełne jezior przyczyniły się do wynalezienia przez lud czółna z kory brzozowej nazywanego kanu. Łodzie kanu mierzyły do siedmiu i pół metra długości. Najlepszym surowcem do ich wykonania były brzozy rosnące w Kanadzie i na północy obecnych Stanów Zjednoczonych. Konstrukcję łodzi wykonywano z cedru, który za pomocą młotów był rozszepiany. Konstrukcję pokrywano korą łączoną za pomocą korzeni świerka używanych tak jak nici. Aby konstrukcja nie przeciekała całość powlekano żywicą. Łodzie te były bardzo lekkie, ale mogły przewozić ponad półtorej tony. Kora brzozowa służyła również do wyrobu wigwamów i papieru. Korę łączono za pomocą korzeni świerków, a w celu osiągnięcia wzorów zeskrobywało ciemną powłokę. Na rozległych terenach Ameryki mieszkały rozmaite ludy. Ameryka okazała się rozległym kontynentem, na którym rozwijały się różne kultury. Na terenie pogranicza obecnej Arizony i Nowego Meksyku mieszał lud o nazwie Anasazi, co w ich języku oznacza „dawny wróg”. Już tysiąc sto lat przed naszą erą tworzyli kulturę, wznoszono budowle z kamienia i gliny nazywane pueblos. Odkryto przedmioty pochodzące z tamtej kultury, między innymi figurkę żaby wykonaną z drewna, ale zdobioną turkusem, symbolizującą wodę, czy gładziki z kości jelenia intarsjowane turkusami i gagatami. O wysokim rozwoju tej cywilizacji świadczą stojące do dziś budowle, czy zachowana ceramika, która była obrzędowym darem grobowym. Naczynie przebijano, wierząc, że przez ten otwór będzie mogła wydostać się dusza. U schyłku trzynastego wieku kultura ta podupadła. Przypuszcza się, że związane to było z suszą. Koło rzeki Gila w obecnej Arizonie od około pięćsetnego roku przed naszą era mieszkał lud Hohokam. Zamieszkiwał tereny pustynne, dlatego też budował kanały nawadniające. Zajmowali się przede wszystkim rękodziełem unikając wojen. Wykonywali wspaniałe ozdoby z muszli i czerwono-żółtą ceramikę.
Tagi: dynia, groch, kan, Kanada, kukurydza, kult, Missipi, teren, wynalazek
Cerkiew Złożenia Szat jest to świątynia znajdująca się w Moskwie na Kremlu, a mówiąc precyzyjniej – na Placu Soborowym. Została ona wybudowana w latach siedemdziesiątych piętnastego stulecia. Wcześniej w miejscu tym znajdowała się inna świątynia, ale wskutek poważnego pożaru uległa ona całkowitemu zniszczeniu. Przez pewien czas była to prywatna kaplica, z której korzystać mogli jedynie moskiewscy patriarchowie. W połowie siedemnastego stulecia została ona przejęta przez carską rodzinę. Połączono ją wówczas z pozostałymi obiektami na Kremlu. W latach trzydziestych wieku osiemnastego wybuchł w niej ogromny pożar, wskutek którego świątynia doznała poważnych zniszczeń. Kiedy zakończyła się październikowa rewolucja, Cerkiew Złożenia Szat została dla wiernych całkowicie zamknięta. Z kolei po drugiej wojnie światowej urządzono w jej wnętrzach galerię, gdzie do dnia dzisiejszego podziwiać można drewniane rzeźby oraz zabytki drzeworytnicze pochodzące z okresu między piętnastym a siedemnastym wiekiem. Dzwonnica Iwana Wielkiego to wspaniały obiekt, na który zwracają uwagę wszystkie osoby odwiedzające w Moskwie Kreml. Jest to dzwonnica wspólna dla trzech soborów, a mianowicie Zwiastowania, Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny oraz Archangielskiego. Na wysokość liczy ona sobie osiemdziesiąt jeden metrów. Powstała ona w pierwszych latach szesnastego stulecia, a jej wybudowanie zajęło łącznie trzy lata. Nie była to jednakże pierwsza wieża, jaka w tym miejscu stanęła – podobny obiekt znajdował się tutaj w wieku czternastym, aczkolwiek uległ on zniszczeniu. W chwili obecnej na Dzwonnicy Iwana Wielkiego mieszczą się dwadzieścia cztery dzwony. Ich pochodzenie datowane jest na rozmaite okresy mieszczące się w przedziale pomiędzy wiekiem piętnastym a dziewiętnastym. Największym spośród tych dzwonów jest Wielki Dzwon Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny – pochodzi on ze stulecia dziewiętnastego. Najstarszy natomiast jest Niedźwiedź – jego pochodzenie datuje się na dokładnie początek szesnastego stulecia.
Europa , która połączona jest wspólnym dziedzictwem religijnym i kulturowym ukształtowała się w pierwszym tysiącleciu. Początek tego okresu to piąty wiek. Europa w tym czasie wielce różniła się od tej z geograficznego punktu widzenia. Stałym elementem było cesarstwo wschodnio-bizantyjskie. Przeszkodą w rozwoju Europy stało się ówcześnie podbój przez Arabów Półwyspu Pirenejskiego w ósmym wieku. Proces złożony był z wielu etapów. Pierwsze utworzyły się państwa Europy Zachodniej, duże znacznie miał chrzest Chlodwiga króla Franków w 496 roku. Kolejnym etapem było tworzenie się państw na Bałkanach, trzecim kraje Europy Środkowej i Północnej. Duży wpływ odegrała tutaj chrystianizacja oraz wędrówki ludów , które doprowadziła do dużych zmian etnicznych na niektórych terytoriach. Plemiona z czasem ulegały przemianom zamieniając się w monarchie patrymonialne, a zależności pomiędzy ludźmi nazywane obecnie są stosunkami feudalnymi. W owym okresie powstawały państwa Wizygotów , Swebów, Wandalów i Burgundów. Niestety o początkach tego ludu wiemy stosunkowo bardzo niewiele, a to z powodu braku dokładnych źródeł. U początku ich dziejów jakie są nam obecnie znane , zajmowali oni tereny pomiędzy Wisłą a Dnieprem, po opuszczeniu sąsiednich terenów przez Germanów, Słowianie dokonali ekspansji na te tereny. Dotarli wówczas do Łaby i Soławy , przekraczając linię Alp. N południu zaś dotarli do granic Bizancjum. Na przełomie wieków siódmego i ósmego , Słowianie osiedlili się na pograniczu Włoch i Słowenii w krainie , którą obecnie nazywamy Karyntią. W całej Europie Środkowo-Wschodniej stworzyli ściśle powiązany , jednorodny obszar osadniczy. Jednocześnie chcieli dokonać ekspansji we wszystkich kierunkach, walcząc z plemionami fińskimi i bałtyckimi. A także tymi zamieszkującymi tereny na zachód. Ich ekspansja dobiegła końca gdy na ziemię panońskie przybyli Węgrzy – lud pochodzenia ugrofińskiego , z korzeniami syberyjskimi. Osiedlili się w Panonii u progu dziesiątego wieku w ten sposób ziemie Słowian zaczęły się kurczyć. Wszelkie wędrówki ludów już od starożytności były motorem wszelakich przemian w społeczeństwach. W okresie od czwartego do szóstego wieku naszej ery wiele plemion przeprowadziło się do Europy i nadały jej całkiem nowy kształt. Jednym z takich plemion byli Germanie m którzy dotarli do granic Cesarstwa Rzymskiego w pierwszym wieku naszej ery, wielokrotnie atakowali jego granice. Wskutek jednej z bitew plemię to poniosło straszną klęskę i odpuściło sobie ten cel na kilkadziesiąt lat. Plemię to przybyło do tej części Europy z terenów Skandynawii i Jutlandii. Trochę później do Europy przybyła kolejna grupa Germanów , którzy dotarli dalej aż w głąb kontynentu, w trzecim wieku jedno z tych plemion Goci znów zaczęło zagrażać Cesarstwu Rzymskiemu. Pokonani Goci wycofali się aż za linię Dunaju, gdzie bardzo silnie się zjednoczyli. Z czasem otoczyli oni prawie całą północną granicę Cesarstwa stale nękając tereny przygraniczne przez co nieustannie osłabiali oni i tak słabe Cesarstwo Zachodnio-Rzymskie.