Wobec wielu doniesień o ponadzmysłowych zdolnościach i przeżyciach, należałoby mniemać, że wszystkie takie zdolności można wytłumaczyć naukowo. W rzeczywistości parapsychologowie mają z tym nie lada problem. Wciąż brak dowodów, które przekonałyby sceptycznych naukowców. Argumentują oni, że tego typu przypadki mogą być zwykłym zbiegiem okoliczności, który według nich rządzi naszym życiem. Pierwszym badaczem, który próbował wyjaśnić to zjawisko był amerykański psycholog Rhine. Przeprowadził on na wielu osobach eksperymenty. Po wielu latach pracy, statystyki nie były lepsze od tych przypadkowo uzyskanych. Pozostawały tylko trafienia, a sfałszowana statystyka stanowiła tylko zwykłe oszustwo. W każdym razie świat wyniki powątpiewa w wyniki Rhine’a z powodu jawnych niedokładności matematycznych. Tego typu badania prowadzili także inni. Posługiwali się do tego celu komputerem i wymyślnymi metodami testowymi, aby wykluczyć fałszerstwa i pomyłki. Jednak nawet w najlepszym razie wynik niewiele odbiegał od przypadkowości. Od wielu wieków różdżce przypisywane są nadzwyczajne zalety. Rozwidlona gałązka leszczyny ma służyć do poszukiwania bogactw mineralnych, rud żelaza, wody, złota i węgla. Zresztą nie musi być to wcale leszczyna. Nowocześni różdżkarze używają metalowego wygiętego pręta. Trzymają je w dłoniach przed sobą, powoli idąc na przód. W odpowiednim miejscu pręt przesuwa się widocznie w dół albo w górę. Oczywiście zdania na temat tego instrumentu są podzielone. Dzisiaj także budzi ta kwestia wiele sporów, ponieważ nawet uznani różdżkarze zawodzą w naukowych eksperymentach. Często na przykład wysyłano różnych różdżkarzy w to samo miejsce. Właściwie powinny się one wyginać w tym samym miejscu, ale prawie nigdy się tak nie działo. Zawodzili oni także, jeśli chodziło o wykrycie płynącej głęboko pod powierzchnią wody w rurach. Różdżki wyginały się natomiast, gdy ogólnie było wiadomo, w jakich miejscach ona płynie. Popularne jest także wahadełko, który ma wskazywać miejsce, gdzie przebiegają żyły wodne. W ten sposób można wskazać, jak powinny być umieszczone w domu sprzęty by dobrze służyły swym użytkownikom.
Tagi: fałsz, mniemanie, odbieganie, pomyłka, przeprowadzka, przeżycie, przypadek, życie
W ciągu dnia tłoczą się tutaj turyści, wędrują między starymi murami twierdzy Tower w Londynie, zwiedzają zbrojownię, oglądają pancerze, miecze i tarcze. Nocą korytarze i schody wiekowej twierdzy pogrążają się w ciszy, przerywanej jedynie krokiem strażników. Niekiedy, jak mówią, obserwują podczas obchodu dziwne zjawisko. Podobna do człowieka postać o niewyraźnych konturach, połyskującą w białawym świetle i bezgłośnie przemykającą przez korytarze. Pojawiają się one szczególnie podczas zimnych, posępnych nocy, a po dokładnym przyjrzeniu się można zobaczyć, że to postać kobieca, która niesie pod pachą własną głowę. Jest to duch Anny Boleyn, żony króla Henryka VII. Kiedy małżonek znudził się nią, kazał ją zamknąć w wieży Tower i w 1536 roku ściąć. Jej dusza do dziś nie zaznała spokoju. Anglia słynie z licznych zamków, w których straszy. Za najstraszniejszy dom uchodzi tutaj posiadłość Oscars, gdzie tłoczy się, co noc czternaście różnych duchów, między innymi czarny pies myśliwski. Wiara w duchy jest bardzo starym i powszechnym zjawiskiem. Już rzymski pisarz i polityk, Pliniusz Młodszy donosi o upiornej postaci, która zakuta w łańcuchy wędrowała po domu, a następnie znikła w podłodze. Kiedy później rozkopano to miejsce, znaleziono zakuty w łańcuchy szkielet. Na Półwyspie Arabskim duchy zamordowanych wracają do świata żywych. Ludzie opowiadają także, że zmarli rzekomo objawiają się w momęcie śmierci przyjacielowi lub bliskiemu krewnemu, albo ukazują się wtedy, gdy ma nastąpić jakieś nieszczęście. Wiara w duchy jest ściśle związana z przekonanie, że człowiek nadal żyje po śmierci, w jakiejś innej postaci. Wiara ta jest bardzo stara i można odnaleźć ją w wielu religiach. Powiada się, że statki widmo pływają po morzach, z dawno zaginionymi załogami. Najsłynniejsza jest legenda o Latającym Holendrze, który pokutując za bluźnierstwo, musi błądzić po wodach morskich i oceanicznych. Mniej więcej w połowie ubiegłego stulecia nastała moda na tak zwany spirytyzm. Za pomocą rzekomo szczególnie uzdolnionych ludzi, zwanych medium, próbowano przywołać duchy i zadawać im pytania. Pierwsza rozmowa z duchem odbyła się w roku 1848 w pobliżu Nowego Jorku w pewnym domu, w którym rzekomo straszyło. Duch, który się wówczas ukazał, wywołał falę zaklinania duchów. Okazało się, że na całym świecie żyje sporo osób z podobnymi umiejętnościami i zdolnościami, które mogą umożliwić im zostanie medium. Modne stało się uczestnictwo w seansach spirytystycznych. Duchy zmarłych zwracały na sobie uwagę poprzez tajemnicze odgłosy, dźwięki albo zagadkowe podnoszenie stołu. Często znały szczegóły dotyczące życia zmarłego, które były obce żyjącym. Niekiedy przesyłały również swoje wiadomości. Spirytyści zaspokajali głęboko zakorzenione potrzeby wielu ludzi, w przeciwnym razie nie odnieśliby sukcesu.
Różne są tradycje i odłamy buddyzmu, a także są przeznaczone dla różnych odbiorców. Teraz można wyróżnić takie odłamy buddyzmu, jak Theravada, Mahajana, Chan, Zen, Son, Amidyzm, Szkoła Czystej Krainy, Wadżrajana, Nyingma, Kagyu, Sakya, Gelug i Singon. Theravada jest najstarszą szkołą, która pochodzi z tradycji Sthaviravada, a jej wyznawców nazywamy theravadinami. Początkowo Theravada była popularna na Sri Lance, Południowo-Wschodniej Azji, Singapurze i Australii. Świętym pismem tej wiary jest Kanon palijski zwany również Tipi aką. Mahajana utworzyła się w I wieku p.n.e. w Indii i polega na sanskryckiej adaptacji Palijskiego Kanonu. Tym, co wyróżnia Mahajanę od innych odłamów buddyzmu jest zmiana ideału soteriologicznego, rozumienie Siunjaty, nauki o Buddzie oraz wykorzystanie terminu trzech zasad Buddy. Z Mahajany wyodrębniła się Wadżrajana. Bardzo ważne jest przestrzeganie sześciu transcendentnych cnót: szczodrości, etycznego postępowania, cierpliwości, radosnego wysiłku, medytacyjnego skupienia i mądrości. Jedną z najważniejszych szkół buddyzmu jest Chan, którą utworzył Bodhidharma w VI wieku. Szlachetna Ośmiostopniowa Ścieżka służy do zrozumienia Czterech Szlachetnych Prawd.Ośmioraka ścieżka składa się z 8 reguł, które prowadzą do całkowitego wyzbycia się cierpienia. Należy tylko przestrzegać zaleceń i wskazań, a osiągnie się cel buddyzmu, nirwanę. Oświecenie można osiągnąć dzięki cnocie, wiedzy i skupieniu, a następnie trzeba pokierować się ścieżką reguł, które wynikają z Czwartej Szlachetnej Prawdy. Ośmioraka ścieżka składa się z właściwych poglądów, właściwych postanowień, właściwego słowa, właściwego czynu, właściwego żywotu, właściwego wysiłku, właściwej uważności i właściwej medytacji. Niektóre szkoły uważają ścieżkę za poszczególne fazy rozwoju i szczeble w szkole buddyjskiej. Szlachetna Ośmiostopniowa Ścieżka dzieli się na trzy grupy zasad: mądrość – słuszny pogląd, słuszne myślenie, moralność – słuszne dążenie, słuszne skupienie, słuszną, medytację – słuszne słowo, słuszny czyn, słuszny żywot i skupienie. We właściwym postępowaniu trzeba przestrzegać Pięć buddyjskich Wskazań, by nie niszczyć żywych istot, nie brać tego, co nie dane, powstrzymywać się od złego prowadzenia się, niewłaściwej mowy i brania narkotyków i środków odurzających. Na wskazania buddyjskie składa się sila, oznaczająca moralność, etykę i cnotę.Wskazanie buddyjskie są zależne od odmiany buddyzmu. Mają ustrzec ludzi nieoświeconych od negatywnej karmy. Te wskazania oczywiście nie są nikomu narzucane, ale prowadzą do wyzwolenia się z cierpienia. Podstawa rozwoju umysłu jest sila, czyli wszelkie działania, wymagające wysiłku. Należy do trzech praktyk, które składają się z sily, samadhi i panya. Rozwijanie sily daje spokój ducha i pokój wśród społeczeństwa. Prawo Karmy głosi, iż wielką zasługą jest cnotliwe życie, które daje szczęśliwe rezultaty. Są różne rodzaje i poziomy sily. Jest to zależne od stopnia zaawansowania w buddyzm. Ludzie świeccy zwykle przestrzegają 5 reguł, wspólnych dla wszystkich odmian buddyzmu. Natomiast jeśli ktoś sobie życzy może przestrzegać 8 wskazań. By rozwijać się na drodze praktyki należy kierować się w życiu zaleceniami. Kultywacja etyki i szczodrości przyniesie nam oczekiwane rezultaty. Podstawą praktyki jest przyjęcie schronienia w Trzech Klejnotach, czyli Buddzie, Dharmie i Sanghie.
Cztery szlachetne prawdy powstały dzięki ‘Przebudzeniu’ Buddy Sakjamuniemu.Podstawą nauk buddyzmu są cztery szlachetne prawdy. Budda scharakteryzował je mówiąc: Te cztery Szlachetne Prawdy, o mnisi, są rzeczywiste, precyzyjne, nie inne. Dlatego też zwą się szlachetnymi prawdami. Budda, gdy doznał oświecenia, opowiedział o swoim odkryciu Pięciu Ascetom w Parku Gazeli. Zwane jest to Kazaniem o Wprawieniu w Ruch Koła Dharmy. Pierwsza szlachetna prawda o cierpieniu, czyli dukkhy, oznacza cierpienie jako zmiany w życiu, rozłąki, brak możliwości zaspokojenia, iluzoryczne poczucie bezpieczeństwa. Iluzoryczne ja tworzy pięć znikających zespołów, czyli pięć skupisk, które wyznaczają ludzką egzystencję i są odpowiedzialne za cierpienie. Druga szlachetna prawda to przyczyny powstawania cierpienia, które możemy odnaleźć w naukach o Dwunastu Ogniwach Współzależnego Powstawania. Trzecia szlachetna prawda przedstawia wygaśnięcie cierpienia i jest skutkiem drugiej prawdy. Nirwana jest stanem idealnego spokoju, powstałego z usunięcia ogniska cierpienia. Czwarta szlachetna prawda ukazuje drogę do ustania cierpienia. Buddyzm dzieli się na trzy odmiany: Tharavadę, Mahajanę i Wadżrajanę.Buddyzmu nie można zaklasyfikować do religii, gdyż buddyści nie wierzą w żadnego boga, tylko w istoty nadprzyrodzone, a także uznają reinkarnację. Sam Budda nie uznawał buddyzmu za religię tylko naukę o cierpieniu i końcu cierpienia. Słowo budda oznacza człowieka oświeconego, który przebudził się ze ‘snu ignorancji’ i odkrył prawdziwą naturę rzeczywistości, tzw. bodhi. Wg religioznawcy Niniana Smarta buddyzm jest religią, gdyż spełnia 7 warunków: doktrynalno-filozoficzny, narracyjno-mityczny, etyczno-prawny, obrzędowo-rytualny, doświadczeniowo-emocjonalny, społeczno-instytucjonalny i materialny. Wiara ta nie ma sztywnej organizacji, ani doktryny. Syn księcia z rodu Śakyów oparł buddyzm na kierowaniu się w życiu Czterymi Szlachetnymi Prawdami, a także Ośmioraką Ścieżką, która ma uwolnić nas od cierpienia. Po śmierci Siddharthy Gautamy wiara rozpowszechniła się na całą Azję. Na całym świecie można zliczyć 376 milionów wyznawców, czyli buddyzm jest na 5. miejscu najliczebniejszych religii.